Mijn gebuur Jorge Rajadel, bekend kunstenaar in Argentinië. Heeft veel werk en is niet van de goedkoopste.
Hij is onder andere gespecialiseerd in dieren . Deze schilderij, dat vandaag klaar moet zijn kost 50.000 US$.
Van links naar rechts : Adriana op matevisite; Jorge Rajadel, kunstschilder en een van de duurste en beste van BsAs; Olga mijn duena en goede vriendin; Claudio, restaurateur van prachtige lusters. Jorge Rajadel is gespecialieerd in realistische schilderijen van wilde dieren en heeft samen met zijn broer een galerie in San Telmo. Zijn atelier is in de keuken van het apartement waarin tot vorig jaar zijn moeder woonde. Hij is bijna volledig doof. Zo leer ik duidelijk artikuleren zodat hij mij kan begrijpen. Hij is zo tof als hij struis is.
Claudio is een en al zachtheid en straalt eerlijkheid uit. Het is een plezier hem bezig te zien. Een man met heel fijne humor, zoals de fijnheid en precisie van het werk dat hij levert. Een op een hoge zolder sedert jaren vergeten kristallen luster wordt in zijn handen splinternieuw en misschien … terug onbetaalbaar voor eenvoudige mensen. Maar mooi. Van hem leer ik de typische porteno uitdrukkingen vb “Sacar la viruta al piso” en wat een “piropo” is.
Als gepensioneerde zou je kunnen verloren lopen in zo een grootstad.
ik heb het geluk dat ik twee pracht engelbewaarders tegen het lijf ben gelopen. Adriana en Olga, er is zoveel over deze twee prachtige mensen te vertellen; Kijk maar eens naar hun websites. Die van Olga is garageculturel.com en voor Adriana Perez Frossasco ga je maar naar haar blog op zoek. Zij heeft trouwens samen met haar vriendin Bruna Ferrari een prachtig boekje geschreven “En el silencio Tango“. Een aanrader voor wie de tango wil beleven zoals hij is. Ik ben op zoek naar een goede vertaler in het nederlands en frans.
Eindelijk een paar fotos, alle begin is moeilijk. Gezien ik hier lang genoeg ga blijven, heb ik dus geen haast. Rustig aan de stad gewoon worden. cafe doble con tostadas en pagina 12. Een schaduwrijk terras met een cafecito.
Het zijn ook de eerste passen van Griet. Helemaal niet de eerste met dat meiske uit Brussel. In open lucht de zondag avond. Meer moet dat niet zijn.
Er moet één milonga de laatste zijn voor je vertrekt, en voor Dirk was dat die in de Tangueria.
Verhuis is gepland voor 13 october 2008.
‘Toen ik hier jaren geleden voor het eerst kwam, was dit nog een vuil, rokerig, donker kot. Maar het hád iets. In het vertrek hiernaast was een oude tanguero een meisje van een jaar of zeventien aan het leren dansen. Een andere ouwe rot hield het nauwlettend in de gaten, terwijl hij langzaam aan zijn sigaret trok…’ Door Dirk’s beschrijving verzinken mijn gedachten tot die scène en beeld ik me het silhouet in van een elegante jonge vrouw, in de armen van een ervaren danser, achter een gordijn van rook, een levend schilderij van ingehouden passie. Het decor van het notoire café ‘El Federal’ in de antieke San Telmo wijk spreekt nog altijd tot de verbeelding. Terwijl we koffie drinken begint Dirk De Brauwer mij zijn tangoleven te vertellen. Zes uur later zitten we er nog. ‘Alles begon met lessen Spaans, eind jaren tachtig. Tijdens een concert van Dirk Van Esbroeck raakte ik begeesterd door tangomuziek. De motivatie om op die muziek te leren dansen kwam van mijn leraar Spaans.’
(…)
Recent Comments